سرآغاز... این موج یک موج رادیویی نیست و تنها یک موج اینترنتی هم نیست بلکه موجِ زندگیست... ظهر یک روز تابستانی گرم(بیست و هشتم تیر ماه یکهزاروسیصدونود وپنج خورشیدی)، آفتاب چنان بر سرم تابید و بازتابید که هجوم افکار مشوش دانشجویانه بر سر مبارک اینجانب باعث شدند تا یک تارنمایی با عنوان موجِ نارنجی در این دنیای پر هیاهو اِشغال کنم و یک موج جدیدی راه بندازم (شما جمع بخوونید- بندازیم). موجِ نارنجی مجموعهای خواهد بود از نوشتههای نارنجی نوشته هایی بعد از زرد و قبل از قرمز ! موجِ نارنجی یک موج از دریایِ پر تلاطمِ زندگی با طعم پرتقال! برای تابستانهای گرم

بعضی وقت ها خیلی دوستت دارم

گاهی خیلی کم تر !

بعضی وقت ها مثله اکسیژن بهت احساس نیاز می کنم

گاهی کم تر!

تو برای من بالا و پایین داری، اما تمامی، نه ...

ریتم وجود "تو" در زندگی من

مثله نوار قلبه

بالا و پایین داره

اما

باید باشی و همیشه بزنی تا زنده بمونم...

"تو" برای من شرط لازمی!

نمی توان راحت از "تو" گذر کرد ...

مجتبا

3/5/95

نیمه های شب

همهجا رو دنبالات گشتیم. هفتهها و ماهها دنبالت گشتیم. هیچ اثری از تو نبود. مادرت دق کرد و پدرت سکته. هیچ نشونی از تو نبود. نه بیمارستان، نه پزشکی قانونی...

داستان (تقلب) را در ادامه مطلب بخوانید...

و موج در فضا و زمان گسترده است...

ای نفس متزلزل

از خدایت دور شو

در حالی که نه خدا از تو راضیِ

نه تو از خدا!

بعضی خیابونهای تهران خاصن. یعنی خودشونن و خودشون. هیچی نمیتونه جاشون رو بگیره. خیابونهایی که هر وقت گذرت بهشون میفته هزارتا خاطره و آرزو و فکر و خیال توی سرت چرخ میخوره. یکی از این خیابونهای خاص «ولیعصره» ! از راه آهن تا تجریش. خیابونی که همه چیزها رو باهم داره. فقط کافیه از بالا به پایین یا پایین به بالا قدم بزنیش و ببینی ... یه گوشههایی از خیابون هنوز صدای شعار میآد. صدای شعارهای قدیمی از سال پنجاه و هفت. یه تیکه دیگه از خیابون هنوز از زخمهای سال هشتاد و هشت ناله میکنه. یه جاهاییاش سالنهای سینما و تماشاخانهها از نمایشهایی که پر

داستان ما از خیلی قدیمها شروع شد. وقتی که یه بچهی راهنمایی بودیم و ما با هم دوست شدیم. این دوستی ادامه پیدا کرد تا الان که پارهوقت سرکاریم و درس میخونیم و روزگار میگذرونیم. یه عصر و یه کافه و یه قرار و شروع داستان ما ...